İstanbul’da yeni cami avlusunda arzuhalciler var. Onların yanına gidiyor, selamlaşıyor, ‘bende yanınızda ekmek paranızı kazanmak istiyorum, bana fırsat verir misiniz’ diyor. O zamanlar 17-18 yaşlarında. Arzuhalci ‘senin okuman yazman var mı?’ diyor, İbrahim ‘tabi var’ diyor. Bir kağıt veriyor ve denemesini istiyor. O kağıda bir şeyler yazıyor, arzuhalci bakıyor, kaligrafisi çok güzel. Arzuhalci hayret ediyor. Elindeki bir tomar kağıdın yarısını ona veriyor, ‘mürekkebi beraber kullanırız’ diyor. O zaman tabi masa falan yok.

Perşembe pazarında portakal sandıkları varmış. ‘O portakal sandıklarından 2 tane al gel. Birine oturacaksın birini masa yapacaksın’ diyor ona. Orda herkes öyle yapmış tabi. ‘Ama sen arzuhalcilik yapma. Sen mektupçuluk yap’ diyor. İbrahim orada mektupçuluk yapıyor” dedi.

Bir gün kendini işe alan yaşlı arzuhalcinin kurşun kalemle resmini yapar. Sonra o resmi onun kasasına raptiyeler. Gelip geçenler resmi kimin yaptığını sorar, arzuhalci de İbrahimi gösterir.

Sokakta ressim yapan Rupen isminde yabancı bir ressam var. Arzuhalci onu çağırıyor, İbrahim ile tanıştırıyor, onun gibi resim yaptığını söylüyor. O ressam ile resim çalışmaya başlıyorlar. Rupen onu Hoca Ali Rıza’nın oğlu ile tanıştırıyor, yaptığı resimleri götürüyor, gösteriyor. Hoca Ali Rıza onu Sanayi-i Nefise’ye, Güzel Sanatlar Akademisine yazdırır Sonrasında ise hepimizin bildiği gibi ünlü bir ressam olur.

İbrahim Çallı anısına saygıyla.

Yaşar Çallı

XX