Ana Sayfa Kategoriler Editör İletişim  

   Alfabetik Arama
A B C Ç D
E F G H I
İ J K L M
N O Ö P R
S Ş T U Ü
V Y Z



   Ekstra
     müstear isimler
     peygamberler
     Asr-ı Saadet'te Türkler
     basında biyografi.net
     Biyografi Nedir?
     neden biyografi.net
     sizin biyografiniz
     cv nasıl hazırlanır ?
     genel biyografi kitapları
     takma adlar
     editör



 Linkler 
   Biyografi Tv
   facebook/Biyografi Net
   twitter.com/biyografinet
   Biyografi Atölyesi
   boğazdaki aşiret
   biyograf
   biyografi kitabı
   www.biyografianaliz.net
   biyografimarket.com

   Biyografi Arama

  

isim ara soyadı ara
 
   
   

     Biyografi Market İçerik  
KİTAP BİYOGRAFİ
 Portre Anlatı
 Günlük
 Biyografi Dosya
 Mektup
 Kronoloji
 Kim Kimdir
 Anı-Hatırat
 Otobiyografi
 Biyografi Genel
 Şecere
 Biyografik Araştırma
 Gezi-Seyahat
 Biyografik Roman
 Biyografik Şiir
FOTOĞRAF
 Görsel Kitap
 Biyografik Fotoğraf
 Şehir Fotoğraf
 Tarihi Eser Fotoğraf
  SAHAF KİTAP
  KAYNAKÇA
 Kaynak Tarama-Kupür
 Bibliyografya
 DVD-CD-VCD
 Biyografi Belgesel
 KİTAP GENEL
 Türkçe Dil Öğretimi
 Kaynak-Çeviri

Daha Fazlası BiyografiMarket.com'da


Facebook da paylaş Twitter da paylaş Live da paylaş

Nusret Özcan

Nusret Özcan, 25 Kasım 1958 tarihinde İstanbu’da, Eyüp semtinde doğdu. Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü mezunu. 30 yıldır çeşitli basın kuruluşlarında gazeteci olarak çalıştı. İzlenim, Kayıtlar, Dergibi ve Kafdağı dergilerde edebi çalışmaları yayınlandı. Şimdi Yeni Şafak'ta. Evli ve üç oğul babası. Nusret Özcan, 22 Haziran 2007 tarihinde İstanbul’da vefat etti.

ESERLERİ
•Bizim Mahalle (çocuk romanı)
•Sokak Sesleri (belge anı)
•Leyla ve Mecnun (roman)
•Mustafa Kutlu Kitabı (Kemal Aykut'la birlikte)
•Beşir Ayvazoğlu Kitabı (Nehir Yayınları)
•Kar Kelebekleri (hikaye)

x

VEFAT-HABER
GAZETECİ NUSRET ÖZCAN VEFAT ETTİ
www.habervitrini.com

Yeni Şafak gazetesi editörlerinden Nusret Özcan, geçirdiği kalp krizi sonucu vefat etti. Nusret Özcan gazeteciliğinin yanı sıra usta bir edebiyat kalemiydi.

Kalbindeki rahatsızlık nedeniyle tedavi görmekten olan Nusret Özcan, Vakıf Gureba hastanesinden sevk edildiği Cerrahpaşa Hastanesi'nde dün gece 3. kalp krizini geçirdi. Dün gece yoğun bakıma alınan Özcan'ın bugün saat 11.15 sularında hayata veda ettiği belirtildi.

Kuruluşundan bu yana Yeni Şafak'ta çeşitli görevlerde bulunan Özcan, 1958'de İstanbul Eyüp'te dünyaya geldi. Türk Dili ve Edebiyatı Fakültesi'ni bitirdikten sonra İzlenim, Kayıtlar, Dergibi ve Kafdağı gibi dergilerde edebi çalışmalarını yayınladı.

XXXXXXXXXXXXXXXXX

HAKKINDA YAZILANLAR

'Belalı sevgilim İstanbul'
Hakkı YANIK
hakkiyanik@celiknet.com

• Sokak Sesleri'nin doğum sancılarına yakından şahit olmuş biri olarak sormak istiyorum: Evlat sevinci gibi değil mi?
Bir şeyin ortaya çıkması, bünyeleşmesi ve hayatınıza katılması anlamına evet. Zevkle yazdığım şeylerin kitap olarak vücut bulması oldukça sevindirici. Kitaptan haberdar olan dostlarım "Ne zaman?" diye benim başımın etini yedikçe ben kahroluyordum fakat bir şey söyleyemiyordum. Sonunda Timaş Yayınları'nın gösterdiği teveccühle ortaya çıktı. Şimdi keyfini sürüyoruz... Keyfini sürüyoruz diyorum; çünkü o "Ne zaman?" diye başımın etini yiyenler de epey memnun kaldı.
• Kitabınızda yer alan bazı bölümler 2001-2002 yılı içerisinde tadımlık olarak Dergibi'de yayınlamış ve büyük ilgi görmüştü. Hatta birçok yayın tarafından da alıntılanmıştı. Sokak Sesleri'ni kitaplaştırmak fikri nasıl oluştu?
Dergibi'de yayınlanan bölümleri ve diğer yayın organlarında yayınlanan bazı bölümleri, çeşitli özel radyo programlarında da kullanıldı. Bunlardan çok geç haberim oldu. Bunu şikayet babında söylemiyorum. Bazı özel radyolarda yayınlandığını yaklaşık bir sene kadar sonra öğrendim.
Bir gün "Dut Ye Bal Ye!" bölümü için de bir yazar arkadaş aradı. İstanbul'un sebze ve meyveleri ile ilgili bir çalışma yaptığını ve eğer müsaade edersem, bu bölümü hazırladığı kitaba alacağını söyledi. O kitap yayınlandı mı bilmiyorum. "Gazyağı Saltanatı" bölümüyle yine bir özel radyo ilgilenmişti. Bunlar sevindirici gelişmelerdi. Sevgili Mehmet Şeker köşesinde sık sık bu çalışmadan bahseden yazılar yazdı.
Yazılar kitaplaşınca da uzun bir yazı yayınladı. Kendisine ne kadar teşekkür etsem azdır. Çünkü ben metinleri yazdıkça, Mehmet Şeker'e gösteriyordum. Bazı zamanlar ise Fikri Cumhur'un başını ağrıtıyordum. Kitaplaşma serüveninin yakın şahitleri bu iki kardeşim oldu. Kitaplaştırma fikri bu metinler bir iki yayınlandıkça ve İstanbul ile ilgili yazılar istendikçe oluştu. Yahu şunu anlattık ama bu da var dedikçe birikti. Yazı yazıyı doğurdu ve kitap oluştu.
• Sokak Sesleri'ni okurken, sanki sokaklardaki o cıvıl cıvıl sesleri duyar gibi oluyoruz. Bize bunu hissetiriyorsunuz. Hala var mı sokaklarda o eski sesler?
Bazıları tamamen kayboldu, bazıları değişerek yankılarını sürdürüyor. Mesela çocuklar yine çığlık çığlığa, hür ve mesrur bir şekilde hususiyetle yaz aylarının akşamüstlerini birşenliğe çeviriyor. Fakat çoğu geçmişte soluk fotoğraflar olarak kaldı. Şimdiki çocukların ve büyüklerin mahrum olduğu bazı seslerin artık duyulması, duyulamaması 'modern dünya'nın ortadan kaldırdığı birçok güzelliğimiz yanında, bu seslerin hatırı sayılır bir miktarı artık yok hayatımızda. Herhalde bir daha da girmeyecek hayatımıza...Acı veren tarafı bu...
• Türkiye'nin İstanbul'unda, İstanbul'un da Eyyüb Sultan'ın istiratgahı Eyüp'ünde dünyaya geldiniz. Doğma büyüme İstanbullu olmakla mesala Ankaralı olmak arasında ne fark var?
Ankara'ya her gittiğimde işim biter bitmez kendimi otogarda buldum hep. Yaklaşık 20- 25 defa çeşitli vesilelerle gittiğimde hiç rahat edemedim. Şehir gibi şehir Ankara. Ankaralı hiç olmadığım için buna cevap vermem de kolay olmayacak. Ankaralı insanlarımızı da incitmek istemem. Ankara'da benim bir tarihim olmadı. Orada yaşamadığım için böyle bir kıyas yapma imkanım da yok. Orada yaşasaydım bu kıyası yapmak mümkündü fakat bu şartlarda bu kıyası yapamıyorum. Bir de İstanbul'u seviyor olmak, bir başka şehre veya şehirlere karşı olmayı gerektirmiyor. Orada da hiç şüphesiz bizim göremedeğimiz, yaşayamadığımız güzellikler vardır mutlaka...
İstanbul'a dönecek olursak; İstanbul'daki hareketliliğin dünyanın bir başka şehrinde olacağını tahmin etmiyorum. İstanbul'da her an yeni ve çılgın bir şeyler olabilir. Ankara değil de diğer şehirleri de katarak söyleyecek olursak. İstanbul tarifi kolay kolay yapılamayacak bir şehir. Efsunlu, hırçın, cazibeli, netameli, belalı, cezbedici... Bu sıfatları daha da çoğaltabilirsiniz.. Diğer şehirlerde olmayan birçok şey var onda... Hadis-i Şerif'e mazhar oluşuna bağlıyorum ben bunu. Payitaht oluşuna... Osmanlı'nın en büyük mührü oluşuna ve tabii konumuna... Boğazı, Haliç'i, tarihi ve arı oğulu gibi sürekli hareketli oluşuna... İstanbul'un düzensiz oluşundan bahsedenler bence haksızlık ediyor...
Zira o keşmekeş ve karmaşa gibi görünen şey hareketin, dinamizmin olduğunu gösteriyor. Ayrıca düzenlilik her zaman iyi bir şey mi ki? Ramazan her sene aynı günlere gelmiyor, vakit namazları, hac aynı zamanda eda edilmiyor. Düzenlilik gerektiğinde iyidir. Siz tahini önce, pekmezi sonra yerseniz tahinli pekmez yemiş olmazsınız. İkisinin birarada oluşturduğu lezzet, kıvamınca birbiriyle karışmasıyla ortaya çıkıyor. İstanbul herşeyden öte, muazzam ve muhteşem bir şehir...
• Sayfaları aralarken, eski günlere duyulan özlemimiz artıyor. Buruk duygular yaşamamıza neden oluyor kitap. Eskiyle bugünü mukayese edersek ne değişti yahut ne değişmedi?
Eski günlere duyulan özlem; eski güzelliklere duyulan özlem anlamına alıyorum ben bunu. Zira geçmişte yaşanılan kötü şeyler de var hiç şüphesiz. Dikkat edilirse onlar anlatılmıyor. Belki de anlatılması gerekmediği için.
Eski güzellikler derken de, eskiden hayatımızı bize duyuran birçok şeyden bahsetmiş oluyoruz. Gittikçe betonlaşan, ilişkileri tüketen, ilişkilerdeki sıcaklığın, samimiyetin, muhabbetin artık kalmayışı hangi çağda olursa olsun kötü bir şey. Çokça duyduğumuz bir şey; apartmanlarda oturanların birbirlerini tanımadığı, yardımlaşmanın, komşuluk ilişkilerinin kalmadığını söyleyerek yakınıyor insanlar. Niye?
Hayatı ortadan kaldıran bir ilişkiler yumağı içinde yaşıyoruz da ondan. Bırakın başkalarını siz söyleyin bana... Akrabalarınızdan hangisini en son, ne zaman ziyaret ettiniz ve bu ziyaretleriniz hangi sıklıkta devam ediyor. Modern hayat sizi öyle sun'i şeylerle meşgul ediyor ki, siz hayatın arazı olan çalışmayla geçiriyorsunuz ömrünüzü. Oysa hayat sadece çalışmak, para kazanmak, eve birkaç eşya daha almak değildir. Çoğu insanımız böyle ama...
Sabah alacalarında yollara dökülen insanlar, geç vakitlere kadar çalışıyor ve bir külçe gibi dönüyor evlerine... Günlerce, aylarca, yıllarca sürüyor bu. Haftada bir gün istirahat zaten beyni ve bedeni pestile dönmüş insanlar için yetmiyor.
Yıllık iznini kullanacak olanları da maddi sıkıntılar bekliyor. Çalışmak kutsanıyor... Çalışmak kutsandıkça köleler haline geliyorsunuz... Çünkü ekonomik bağımsızlığa kavuşup kendinize ve hayatınızın asıl vageçilmezlerine vakit de ayıramıyorsunuz... Neşesiz, dostsuz, akrabasız, halleşmesiz, dertleşmesiz sadece ve sadece para kazanıp ihtiyaç gidermeye çalışan birileri olup çıkıyorsunuz. Bu size hayatı duyurmak için yeterli değil. Üstelik iyi para da kazanmıyor insanımız. Hayatını duymuyor, duyuramıyor. Bütün bunalım bundan. Eskiden fakirlik, fukaralık vardı ama insanlar daha mutluydu.
Şimdi amok koşucusu gibi, sadece para kazanmak için yaşıyor insanlar. Kutsalını yitirdi. Tam istenilen gibi oldu yani... Homo economicus. Üstelik bu marazi durum İstanbul'a da sirayet etti. İstanbul'un insanı kirlendikçe İstanbul da kirletilmiş oluyor. O yüzden birbirinden kopuk bir yığın insan aslında hayatlarını tüketiyor. Yardımlaşmanın, dayanışmanın, paylaşmanın çok uzağındayız ne yazık ki!
• Yakın geçmişte İstanbul'da yaşanan hayatı fotoğraflayan bir kitap Sokak Sesleri. Devamı gelecek mi?
İnşaallah gelir. Bana sanki daha yazılmamış birçok şey kaldı gibi geliyor. Zaten kitabın "Cümle Kapısı"nda söylediğim gibi, birçok şey beni rahatsız edip yeni çalışmalara itebilir. Bunun gizliden gizliye oluştuğunu söyleyebilirim. Bu kitapta olmayan birçok şeyden birkaçı için başlıklar bile belirdi. "Baba Ocağı Ana Kucağı", "Tuhafiye Dükkanı"; bunlardan birkaçı ama öyle hemen yazılacağa benzemiyor. Zira sırada bir başka çalışma var... Şimdilik onunla meşgulum... Hem de oldukça keyif aldığım bir çalışma bu...
• Bu kitap çocukluğunuzun bir masal zenginliği içinde geçtiğini gösteriyor. Bugünkü çocukların yaşadığı devirle o 'asude' devri kıyaslarsanız nasıl bir sonuca varırsınız? Masallar bitti mi?
Eyüp... Benim çocukluğumun Eyüp'ü çok değişti... O'nda da bu betonlaşmanın ve apartmanlaşmanın getirdiği birçok mesele var...
O zamanlar, Eyüp'te Türkiye'nin dört bir yanından insanlar vardı. Bırakın Türkiye'yi bir zamanlar bizim olan Yugoslavya, Arnavutluk gibi Balkan ülkelerinden gelen insanlarımız da vardı. Şimdiki tabirle tam bir kültür mozayiği cinsinden bir beraberlik... Yugoslavya göçmenlerinin konuşmaları, düğünleri, kadınlarının süslenmeleri bize o uzak coğrafyalarımızdan bir şeyler taşırdı... Hayatımızda henüz zencilerimiz vardı... Karadenizlilerin mısır ekmeği, kemençesi, atışmaları, kavgaları, hırçınlıkları, sevecenlikleri, Türkçeleri... Doğlu vatandaşlarımızın o engin vurdumduymazlıkları, bizi yadırgatan davranışları ve lehçeleri..
Orta Anadolu'dan gelenlerin neşeleri, patavatsızlıkları, incelikleri vesaire... Çingene vatandaşlarımızı da eklersek bunlara varın siz hesap edin rengin tonlarını... Bunlara bir de İstanbul'da ne zamandır yaşayan ve Osmanlı'dan kalan edep ve görgüyü yaşatan insanlarımızı katın.
Çerkez, Azeri, Laz, Kürt, Abaza, Gürcü, Arnavut, Boşnak, Arap, Zenci, Pomak gibi müslümanlar yanında, Ermeni, Rum, Yahudi hatta ve hatta Alman vatandaşlarımızla birlikte yaşadık biz. Bütün bu unsurların konuşmaları, adetleri, davranışları, merasimleri bir şekilde bilinir ve ayrı bir çeşni katardı hayatımıza... Rum ve Ermeni arkadaşları olurdu insanların, komşularımızdı onlar bizim. Ölümlerde, mevlitlerde onlar da gelir, taziyelerini bildirir ve annelerimizle birlikte hüzünlenir, ağlardı. Düğünlerde onlar da neşelenirlerdi. Bizler de onların ölümlerinde ve düğünlerinde bulunurduk. Heybeliada'ya gittiğimiz zaman Rum kadınları anneme bizler için çeşitli tavsiyelerde bulunur, kimse kimseyi yadırgamazdı.
Bu eski İstanbullular bu yeni gelenleri kendilerine benzetirdi. Gelenler geldikleri gibi kalmazdı. Değişir ve İstanbullu olurdu artık. Şimdi öyle değil. Şimdi köyler kalkıp geliyor ve geldiği gibi kalmak istiyor. İstanbulluluk bunun için kayboluyor.
Bütün bu insanların çocukları aynı sokakta oynardı. Üstelik bizim oyunlarımız bizim icad kabiliyetimizi geliştiren oyunlarda. Onlar hem bedenimizi, hem aklımızı geliştirirdi. Öyle logolar,atariler ve adını bilmediğim oyunlarda olduğu gibi bir belirlenmişlik yoktu. Keşif kabiliyetini, icad kabiliyetini zenginleştirirdi oyunlarımız. Kuralları çocuklar kendileri koyardı. Her mahalle, her semt bildik bir oyuna kendi rengini katardı. O oyunu zenginleştirirdi.
Kitaplardan öğrendiklerimizi birbirimize aktarır ve hayatımıza katmaya çalışırdık. Hep bir şeyler olmak isterdik. Büyüyünce faydalı birer insan olmak isterdik. Öğretmen, mühendis, doktor gibi.
Bunların bir kıymeti vardı. Tarihin, masalların, efsanelerin bir karşılığı vardı. Bizler de olmazı olur yapmaya çalışan kendi çapında kahramanlardık. Mahallelerimizde efsane insanlarımız vardı. Bu gazi dedelerimiz olurdu, Fenerbahçe'de kalecilik yapacağı söylenen bir ağabeyimiz olurdu, hafızlık yarışmasında birinci olan arkadaşımız olurdu, doktor çıkacağı söylenen komşu ablamız olurdu, Fransızlar'ın hayran kaldığı bir ustamız olurdu.
Gece oturmalarında ne hayat hikayeleri, ne olağanüstü maceralar dinlerdik. Oyunlar kurardık ve hayat gerçekten bizi meşgul ederdi. Şimdi öyle değil, oldukça durgun ve renksiz bir hayat bizimkisi. Bu yüzden yeni çocukların biraz şanssız olduğuna inanıyorum. Zira meçhulleri, olağanüstüne inançları yok. Masalları da yok herhalde.
• Kitabın sonundaki kısa metinler (fotoğraflarıyla beraber) dikkat çekiyor, nedir sırrı?
Bu bölümün kitaba girmesine vesile olanlar sevgili dostlarım Ayşe Kalyoncu Hanımefendi ve Fikri Cumhur Beyefendi'dir. Bu albüm bölümü bir anlamda akide şekeri gibi oldu. Fotoğrafları bir şekilde konuşturmak gerekti ve bu iki dostum, "Haydi kolları sıva bakalım!" dediler ve hem onların hem de benim keyifettiğimiz bir bölüm çıktı ortaya. Okuyucunun da beğenmesi bu keyfi arttırıyor. Yankı bulmak çok güzel bir şey... Fakat bu bölümden en çok hoşnut olan Ayşe Kalyoncu Hanımefendi oldu. Doğrusu bunu da haketti.
• Sokak Sesleri'ni bitirdiğimizde, bir iççekiş ve ince bir sızı kaldı içimizde. Niyedir bu sızı?
Bu iç çekiş ve sızı; bir daha asla geri gelmeyecek güzel zamanların sızısı. Kaybettiğimiz ve bir daha bulma ümidimizin olmadığı güzelliklerin sızısı. Onların kıymetini bilemeyişimize yazıklanma... Onların yerini alan şeylerin bizde açtığı yaraların acısı olsa gerek... Sahici şeylerin yerine gelen sahtelerin kifayetsizliği gün gibi ortada ve ne kadar yazık, ne kadar!...
Kendinizi bir yoklayın! Siz de geçmişin güzelliklerinin bir bir hayatımızdan sessiz sedasız ve vedasız çekilip gitmesine üzülmüyor musunuz? İşte bu bulunmaz güzelliklerin kaybıdır yüreğimizi burkan...
• Son sual 'Bir ıssız adaya düşseniz yanınıza ne alırdınız?' türünden olsun. Eyüp ve İstanbul.. Külliyatlara sığmayacak bu iki 'gözbebeğimizi' birer cümleyle anlatın desek.
Eyüp; dünya maceramın başladığı, maneviyatımın, imanımın, kişiliğimin derinlemesine oluşmasına vesile olan övünç kaynağı ruh ve madde mekanı...
İstanbul; yaşamak için başka hiçbir yeri düşündürtmeyecek kadar beni fena etmiş yurdum.






Siz de biyografi.net'te yer alabilirsiniz
"
İyi ki, biyografi.net var!" 



biyografi.net
    İngilizce Biyografi
   English Biography

    ünlü kadınlar

   Nasreddin Hoca
  ben de biyografi.net'teyim
  fıkralardan seçmeler



   Makaleler
   Yüzellilikler Listesi
   ULUSLARARASI “İPEK YOLU’NUN YÜKSELİŞİ VE TÜRK DÜNYASI” BİLGİ ŞÖLENİ
   OSMANLI PADİŞAHLARI SIRALAMASI
   33 yazarın Türk Çocukluğu
   MAHMUT ÇETİN HAKKINDA YAZILANLAR
   1 KASIM 2015 SEÇİMİ MİLLETVEKİLİ LİSTESİ
   7 HAZİRAN 2015 SEÇİMİ MİLLETVEKİLİ LİSTESİ
   100. Yılında Balkan Harbi
   MHP Milletvekili Aday Listesi 2015
   Ak Parti Milletvekili Aday Listesi 2015

  Biyografik Takvim
ocak şubat mart
nisan mayıs haziran
temmuz ağustos eylül
ekim kasım aralık

    Tanıtım

    Tanıtım

   İletişim
BİYOGRAFİ NET YAYINCILIK
Tel: 0542 235 72 49



biyografi.net@gmail.com

İkitelli Vergi Dairesi
11452255634
Tasarım: Nihat Çeliker www.webofisi.com  

 

Ana Sayfa İletişim Künye Bu Sayfayı Yazdır Sık Kullanılanlara Ekle E-ticaret Kpss Kitapları
Powered By Webofisi.com